West Side StoriesΡοή Ειδήσεων

«Παπαστράτεια»: Η λήξη των 9ων «εορτών της ανοίξεως και αγώνων»

24 Μαΐου 1970
Κείμενο: Λευτέρης Τηλιγάδας

Τα «Παπαστράτεια – Εορτές ανοίξεως και Αγώνες», όπως ήταν ολόκληρος ο τίτλος τους, υπήρξε για την πόλη και την ευρύτερη περιοχή ο πιο ολοκληρωμένος πολιτιστικός θεσμός που έχει να παρουσιάσει η τοπική ιστορία της πόλης. Βέβαια είναι αρκετοί εκείνοι που θα σπεύσουν να πουν, ότι οι γιορτές αυτές «ήταν γιορτές για να τιμηθούν οι Παπαστραταίοι, που ρούφηξαν το μεδούλι της εργατικής τάξης της περιοχής», πως «τις στήριξε η χούντα των συνταγματαρχών με τους εντόπιους λοχαγούς της, κάτω και μέσα από το δόγμα “άρτος και θεάματα”», αλλά όλα αυτά, όπως θα αποδειχθεί και παρακάτω, είναι αλήθειες «τραβηγμένες από τα μαλλιά» και ποτέ μια αλήθεια «τραβηγμένη από τα μαλλιά» δεν είναι αλήθεια. Καταλήγει να είναι μια σειρά στείρων επικρίσεων μιας ακολουθίας καλά οργανωμένων πολιτιστικών και αθλητικών γεγονότων, τα οποία κατάφεραν να αποκτήσουν και να διατηρήσουν τον μεγαλύτερο βαθμό κοινωνικής όσμωσης και συναίνεσης που απέκτησαν ποτέ παρόμοια γεγονότα και να καθιερωθούν στην κοινωνική συνείδηση της πόλης ως ένας θεσμός ταυτόσημος του ονόματος της. Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή.

Το έμβλημα των Παπαστρατείων (Από το εξώφυλλο του προγράμματος των γιορτών την Άνοιξη του 1970. Αρχείο Φανής Καπνιάρη)

Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ

Βρισκόμαστε στο μέσον της δεκαετίας του ’40. Η χώρα κάτω από την Αγγλική επιρροή και μέσα από πολιτικές αβελτηρίες των ηγεσιών της, από τη μια, οδηγείτε σε εμφύλιο πόλεμο, και από την άλλη, η κοινωνία προσπαθεί να ανασυγκροτήσει τα δεδομένα της και να διεκδικήσει μικρές ανάσες ζωής από τον μπαμπούλα της «Λευκής τρομοκρατίας» που έχουν εγκαταστήσει στην ύπαιθρο οι ΜΑΥδες και οι συνεργάτες τους.

Μέσα σε αυτό το πολιτικό και ιστορικό περιβάλλον με βασιλικό διάταγμα (ΦΕΚ, τεύχος Α αρ. 4/24-10-1944) καθιερώνεται ο επίσημος εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου, ως δεύτερη εθνική επέτειος της χώρας[1].

Εκείνα τα χρόνια στο Γυμνάσιο της πόλης υπηρετεί ως καθηγητής της φυσικής Αγωγής, ο Κωνσταντίνος Χειμάρρας, ο οποίος τον Οκτώβριο του 1946, με την ευκαιρία του τρίτου επίσημου εορτασμού της επετείου της 28ης Οκτωβρίου, διοργανώνει στην πόλη του Αγρινίου μαθητικούς αγώνες στίβου, με την επωνυμία «ΑΓΡΙΝΙΑ». Το ίδιο πραγματοποιεί πέντε μήνες αργότερα, το Μάρτη του 1947, κατά την ημέρα εορτασμού της επετείου της επανάστασης του 1821, δίνοντας στους αγώνες αυτούς την επωνυμία «ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΑ». Και οι δύο αυτοί αθλητικοί αγώνες βρίσκουν μεγάλη απήχηση στο κοινό της πόλης και το γεγονός αυτό ωθεί τον Χειμμάρα να αναλάβει την πρωτοβουλία για την ίδρυση Αθλητικού Σωματείου, το οποίο θα ασχολείται με τον κλασικό αθλητισμό. Αυτή του την προσπάθεια την συμμερίζονται πολλές προσωπικότητες του Αγρινίου και έτσι εκείνη τη χρονιά (1946) δημιουργείται η Γυμναστική Εταιρεία Αγρινίου (Γ.Ε.Α.), η οποία αναλαμβάνει την οργάνωση των δύο παραπάνω αθλητικών γεγονότων στην πόλη μέχρι το 1955.

Αναμφίβολα τα χρόνια εκείνα ήταν και δύσκολα και εμφύλια, αλλά η ένταξη των αγώνων αυτών στα ιδεολογικοπολιτικά αφηγήματα της εποχής τους, θεωρώ ότι βρίσκεται μακριά από τις προθέσεις των διοργανωτών τους.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Τον Απρίλιο του 1995 το Δ.Σ. της Γυμναστικής Εταιρείας συνεδρίασε στα γραφεία του Συνεταιρισμού Καπνοπαραγωγών Ζαπαντίου στο ισόγειο της οικίας Καρακίτσου (Παπαϊωάννου 12) υπό την προεδρεία του Παναγιώτη Τρουπιώτη, ο οποίος ήτνα υπάλληλος του ΙΚΑ και πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου των Υπαλλήλων του συγκεκριμένου κοινωνικού ιδρύματος. Στη συνεδρίαση αυτή παρευρίσκονταν, ως ακροατής και ο Νίκος Γράψας, ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να προτείνει την καθιέρωση ενός αθλητικού και πολιτιστικού θεσμού στο πρότυπο των «Μαραγκοπουλείων»[2], που γινόταν στην Αχαϊκή πρωτεύουσα. «Τότε πρότεινα», αναφέρει ο ίδιος σε εκτενές άρθρο του στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Αγρινίου ΜΑΧΗΤΗΣ[3], «ο θεσμός να φέρει την ονομασία ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΕΙΑ […] επειδή από μικρός θαύμαζα τα Παπαστράτεια Εκπαιδευτήρια που ήταν από τα καλύτερα της εποχής τους με τον τεράστιο αύλειο χώρο και πλαισιωμένα από το μεγάλο, πανέμορφο και καλοδιατηρημένο τότε Πάρκο, που ήταν όλα δωρεά των Αγρινιωτών Αφών Παπαστράτου».

Την πρότασή του την υιοθέτησε με ενθουσιασμό το Δ.Σ. του Συλλόγου και αποφάσισε τη διοργάνωση τους μετά από 15 μέρες, με μοναδικό κεφάλαιο εκείνη τη στιγμή τις 50 δραχμές που χρειαζόταν για βενζίνα το «μοτοσακό» του Κώστα Κολοβού για να μεταφέρει το μήνυμα της προκήρυξης και το πρόγραμμα των αγώνων στα αθλητικά σωματεία του νομού, που κλήθηκαν να συμμετάσχουν. Έγινε η σχετική διαφήμιση με φεϊγβολάν στην πόλη και στην εφημερίδα ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ του Παναγιώτη Βλασόπουλου και όταν έφτασε η «ορισθείσα Κυριακή», το γήπεδο του Παναιτωλικού γέμισε από κόσμο, που ήρθε να απολαύσει τους αγώνες. «Η παρέλαση των αθλητών έγινε υπό τους ήχους γραμμοφώνου, την προσφώνησε έκανε ο Πρόεδρος του Συλλόγου Π. Τρουπιώτης και στη συνέχεια διεξήχθησαν οι αγώνες…»[4]. Τα έσοδα αυτών των πρώτων αγώνων για το Σύλλογο ήταν 1.720 δραχμές.

Την επόμενη χρονιά (1956) τα «Παπαστράτεια» δεν έγιναν. Στο γεγονός αυτό συνέβαλε καθοριστικά και η απουσία του Νίκου Γράψα από την πόλη, η οποία όμως για την καλή τύχη του θεσμού δεν ήταν για πολύ, αφού με την επιστροφή του και την ανάληψη της προεδρίας από τον ίδιο την μεθεπόμενη χρονιά ο θεσμός βρήκε το σταθερό βηματισμό του.

Τα δεύτερα «Παπαστράτεια» πραγματοποιήθηκαν το 1957 με εκατοντάδες συμμετοχές αθλητών από όλες τις πόλεις της Ελλάδας και χώρο διεξαγωγής τους το προαύλιο των Παπαστρατείων εκπαιδευτηρίων.

Τα τρίτα «Παπαστράτεια» έγιναν το 1958 στο γήπεδο του Παναιτωλικού κάτω από την λάμψη της καθιέρωση τους ως πανελλήνιες αθλητικές γιορτές με τη συμμετοχή σε αυτά των καλυτέρων αθλητών της χώρας και του συνόλου των καταξιωμένων αθλητικών σωματείων της επικράτειας.

Την επόμενη χρονιά (1959) τα «Παπαστράτεια», διευρύνουν το αθλητικό τους πλαίσιο εντάσσοντας στο πρόγραμμά τους αγώνες βόλεϊ και μπάσκετ, ποδηλατικούς αγώνες και αγώνες αυτοκινήτου. Παράλληλα στη διοργάνωση εντάσσονται πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως μουσικές συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, χορευτικές βραδιές (παραδοσιακών συγκροτημάτων και κλασικού μπαλέτου), εκθέσεις ζωγραφικής, βιβλίου, γραμματοσήμου, λαϊκής τέχνης, χαρακτικής, κεραμικής, ξυλογλυπτικής, χαλκογραφίας, παραστάσεις καραγκιόζη και κουκλοθεάτρου και διοργανώνεται φεστιβάλ ελληνικού τραγουδιού. Ταυτόχρονα, στον βασικό τίτλο τοποθετείται ο υπότιτλος «Εορτές Ανοίξεως και Αγώνες».

Όλη αυτή η εξέλιξη οδήγησε τα αμέσως επόμενα χρόνια οι προσκλήσεις των συμμετεχόντων αθλητών και καλλιτεχνών να ξεπεράσουν τη χιλιάδα και η Εταιρεία για τη φιλοξενία τους αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει ξενοδοχεία και καταλύματα όλων των μεγάλων πόλεων του νομού, αλλά και ακατοίκητα διαμερίσματα αγρινιωτών που προσφέρονταν από τους ιδιοκτήτες τους.

Ένα δείγμα αυτής της αθλητικής και πολιτιστικής κοσμογονίας που συνέβαινε στην πόλη του Αγρινίου αποτελούν οι σελίδες του προγράμματος των γιορτών του 1970, που ήδη αρχίσαμε να παρουσιάζουμε και που μας έδωσε η κ. Φανή Καπνιάρη, την οποία ευχαριστούμε δημόσια γι’ αυτό. Ας δούμε μερικές από αυτές

Περισσότερα εδώ.

Ετικέτες

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button
Close