Μηνύματα για την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία
Φορείς, αυτοδιοικητικοί και οργανισμοί στέλνουν το δικό τους μήνυμα για τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία.
Αναλυτικά:
Μήνυμα Προέδρου της ΕΛΕΠΑΠ Δρ. Ελένη Ν. Σκουτέλη για την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (3/12)
Για εμάς στην ΕΛΕΠΑΠ, τον αρχαιότερο φιλανθρωπικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό, η ημέρα αυτή είναι ένα διαχρονικό ταξίδι, για 110.000 παιδιά και οικογένειες, που στα 88 χρόνια λειτουργίας μας, έχουν λάβει τις υπηρεσίες μας. Τα παιδιά μας αρχίζουν το ταξίδι ως βρέφη, με τα προγράμματα πρώιμης παιδικής παρέμβασης, πριν ακόμη η εγκεφαλική βλάβη εμφανισθεί και εγκατασταθεί, με αισιόδοξα αποτελέσματα για την προσπάθεια της σχολικής ένταξης και της κοινωνικής ενσωμάτωσης.
Τα Γενναία μας Παιδιά που άρχισαν το ταξίδι μαζί μας μεγαλώνουν, και εμείς, η δεύτερή τους οικογένεια, δεσμευόμαστε σήμερα, την ημέρα αυτή, να συνεχίσουμε να στηρίζουμε τον αγώνα που κάνουν ως έφηβοι και ενήλικες.
Στη σημερινή γιορτή των ΑμεΑ ας περάσουμε το μήνυμα ότι μπορεί να είμαστε νευροδιαφορετικοί, αλλά όλοι είμαστε νευροϊκανοί και νευροϊσότιμοι.
Το μήνυμα «Ανεμώνης» (Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αυτισμό νομού Αιτωλ/νίας) για την για την Παγκόσμια ημέρα ατόμων με Αναπηρία 2025
«Κάθε χρόνο την «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία» τα ευχολόγια πάνε κι έρχονται. Καταιγισμός βαρύγδουπων δηλώσεων για ενσυναίσθηση και αλληλεγγύη μας κατακλύζουν από προβεβλημένες και φωταγωγημένες εκδηλώσεις.
Πολλές φορές από ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με τα ανάπηρα άτομα και τις οικογένειές τους, οι οποίοι επιδιώκουν έμμεσα τους δικούς τους σκοπούς και την προβολή τους.
Υπάρχουν μόνο αυτοί οι λίγοι που ανώνυμα, αθόρυβα και ουσιαστικά αγωνίζονται και στηρίζουν τους ανάπηρους καθ’όλη την διάρκεια της χρονιάς, χωρίς να ζητούν καμία προβολή και καμία ανταπόδοση.
Φέτος τα λόγια τελείωσαν.
Η ημέρα αυτή δεν είναι γιορτή.
Είναι μια υπενθύμιση.
Η «Ανεμώνη» εκφράζει την δυσαρέσκειά της για την μεταχείριση των ατόμων με αναπηρίες στην Ελλάδα, των οικογενειών τους και των φορέων τους.
Παλεύουμε μόνοι μας. Άνισα. Μόνο για το αυτονόητο: Για να ζούμε μια καθημερινότητα με αξιοπρέπεια και για να μπορούμε να συμμετέχουμε ισότιμα στην κοινωνία.
Η οικονομική στήριξη από το κράτος είναι ελάχιστη και αναντίστοιχη στις ανάγκες των ατόμων με αναπηρία. Δεν υπάρχει καμία καθοδήγηση.
Ναι, δομές υπάρχουν, όμως, στην πλειοψηφία τους είναι υποστελεχωμένες και λειτουργούν με σαφή έλλειψη ενός ολοκληρωμένου πλάνου.
Οι ανάπηροι για βασικές και απολύτως αναγκαίες παροχές (εργοθεραπείες, λογοθεραπείες) οδηγούμαστε πολλές φορές σε ιδιωτικού τύπου δομές λαμβάνοντας μόνο μια μικρή επιδότηση από τον ΕΟΠΥΥ. Ο ΕΟΠΥΥ μάλιστα δεν καλύπτει το 100% των δαπανών αυτών, οπότε αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε και επιπλέον ποσά. Οι οικογένειες, με άλλα λόγια, που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα είναι καταδικασμένες.
Οι ανάπηροι έχουμε μετατραπεί σε ένα προϊόν κερδοσκοπίας, οπότε και η αρωγή μας μέσω των δομών τούτων δεν αποσκοπεί τόσο στην ουσιαστική υποβοήθησή μας, όσο στην επίτευξη κέρδους.
Στα γενικά και ειδικά σχολεία, κάθε χρόνο, τα προβλήματα είναι τα ίδια. Τα ίδια κενά, η ίδια υποστελέχωση, η ίδια έλλειψη υποδομών και κτιρίων, η ίδια έλλειψη εξειδικευμένης – εξατομικευμένης εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί, μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, αγωνίζονται πολλές φορές υπερβάλλοντας εαυτούς. Το Κράτος γνωρίζει. Το Υπουργείο Παιδείας γνωρίζει. Τα προβλήματα είναι συγκεκριμένα και μετρημένα στα δάχτυλα. Όμως, τίποτα δεν αλλάζει. Δεν υπάρχει καμία μέριμνα, κανένα ενδιαφέρον από την πολιτεία, που θα έπρεπε εν μια νυκτί, με έναν νόμο να λάβει τα απαραίτητα δραστικά μέτρα.
Η ενηλικίωση των ανάπηρων ανθρώπων είναι ακόμα πιο δύσκολη. Δεν υπάρχει καμία προοπτική απασχόλησής τους ή συμμετοχής τους σε κοινωνικές δράσεις.
Ίσως αυτό να είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι: Η κοινωνική αλληλεπίδραση των ανάπηρων με την υπόλοιπη κοινωνία. Μια κοινωνία, που σίγουρα, από την οπτική της ευαισθητοποίησης και της γνώσης, βρίσκεται σε καλύτερο επίπεδο από το παρελθόν, αλλά που όμως, ακόμα δεν έχει εκπαιδευτεί επαρκώς για να αποδεχθεί τους ανάπηρους ελεύθερα και ανερυθρίαστα.
Η «Ανεμώνη», ο Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων ατόμων με αυτισμό Ν. Αιτ/νίας, από την ίδρυσή της, εδώ και τρία χρόνια, παλεύει να ευαισθητοποιήσει την τοπική κοινωνία, έχοντας λάβει ελάχιστη ουσιαστική στήριξη από τους αρμόδιους φορείς.
Εν κατακλείδι, θα κλείσουμε λέγοντας πως δυστυχώς, οι ανάπηροι δεν έχουν την «πολυτέλεια» του αγώνα. Ο καθένας τραβάει τον δικό του Γολγοθά. Εσείς οι «άλλοι» είστε αυτοί που πρέπει να μας βοηθήσετε. Όπως λέει κι ο ποιητής «Κατά τ’ άλλα εσείς, που είσαστε υγιείς και αξιοπρεπείς, βοηθήστε μας και λίγο. Δώστε μας πνοή, στέγη και τροφή, μια ιδέα στεγανή που να μη μπάζει κρύο».
Το μήνυμα του Κώστα Πιστιόλα:
«Η σημερινή ημέρα μας καλεί να στρέψουμε το βλέμμα και την ψυχή μας στους ανθρώπους με αναπηρία. Στόχος της είναι η προώθηση των δικαιωμάτων και της ευημερίας αυτών των ανθρώπων σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και η συμμετοχή τους σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής.
Προφανώς και είναι πάρα πολλά αυτά τα οποία ως κοινωνία έχουμε να κάνουμε.
Τα τρία βασικά θέματα της κοινωνικής ανάπτυξης, δηλαδή η εξάλειψη της φτώχειας. προώθηση της πλήρους και παραγωγικής απασχόλησης και της αξιοπρεπούς εργασίας για όλους – κοινωνικής ένταξης, είναι αλληλένδετες, αλληλοενισχυόμενες και απαιτούν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την ταυτόχρονη επίτευξή τους. Η συμπερίληψη των ανθρώπων με αναπηρία τόσο ως παραγόντων όσο και ως δικαιούχων της κοινωνικής ανάπτυξης είναι απαραίτητη.
Και, δυστυχώς, αυτά τα ζητήματα δεν πρόκειται ποτέ να λυθούν, όσο τα προσεγγίζουμε θεωρητικά, επετειακά. Η πραγματικότητα είναι, φοβάμαι, πολύ πιο σκληρή και καμία σχέση δεν έχει με εκείνον το όμορφο κόσμο που φιλοτεχνούν σε ανακοινώσεις, δηλώσεις, δράσεις και προγράμματα όσοι ενοχικά προσπαθούν να κρύψουν και τις δικές τους ευθύνες.
Οι πολίτες, τουλάχιστον, ας αναλογιστούμε τις δικές μας….»
Δήμος Μεσολογγίου: Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία υπενθυμίζει την ευθύνη όλων μας για μια πραγματικά συμπεριληπτική κοινωνία
Η σημερινή ημέρα, 3 Δεκεμβρίου, καθιερωμένη από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία», αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία να στρέψουμε την προσοχή μας στα άτομα με αναπηρία, να αναλογιστούμε τις ανάγκες τους αλλά και να αναγνωρίσουμε τις δυνατότητές τους και τη σημαντική συμβολή τους στην κοινωνία μας.
Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία μάς καλεί να αναρωτηθούμε με ποιον τρόπο, ως άτομα αλλά και ως κοινότητα, μπορούμε να στηρίξουμε την πλήρη και ισότιμη συμμετοχή τους στη ζωή της πόλης μας. Να εξασφαλίσουμε ότι απολαμβάνουν την αποδοχή, τον σεβασμό που δικαιούνται και την ισότητα που πρέπει να είναι αυτονόητη, χωρίς αποκλεισμούς και εμπόδια.
Στο Μεσολόγγι, μια πόλη με βαθιά ιστορία, αξίες ελευθερίας και προσφοράς, έχουμε το χρέος να μετατρέπουμε καθημερινά αυτές τις αξίες σε πράξη. Να χτίζουμε μια πόλη που εμπνέει, που στηρίζει, που δίνει χώρο και φωνή σε κάθε άνθρωπο. Μια πόλη αντάξια του πνεύματος της Ιερής Πόλης: ανθρώπινη, ανοιχτή και συμπεριληπτική.
Από τα καθημερινά και ουσιαστικά ζητήματα, όπως η ανεμπόδιστη προσβασιμότητα στους δημόσιους χώρους, η διευκόλυνση της μετακίνησης και η εξάλειψη συμπεριφορών που, έστω και άθελά μας, δυσχεραίνουν τη ζωή ανθρώπων με αναπηρία, ηλικιωμένων ή γονιών με καροτσάκια, έως το δικαίωμα στην επικοινωνία, την εκπαίδευση, την εργασία και την κοινωνική συμμετοχή, γίνεται ξεκάθαρο ότι όλοι μπορούμε να συμβάλουμε στη δημιουργία μιας πόλης πραγματικά συμπεριληπτικής.
Μιας πόλης που δεν αφήνει κανέναν στο περιθώριο, αλλά αγκαλιάζει κάθε πολίτη και του προσφέρει τον χώρο και τις προϋποθέσεις να ζήσει με αξιοπρέπεια, ισότητα και ευκαιρίες.
Ο Δήμαρχος Ιερής Πόλης Μεσολογγίου
Σπύρος Διαμαντόπουλος
