Λυσιμαχία: Μία ανεκμετάλλευτη τουριστικά περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας

Στη νότια πλευρά του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, περίπου 5 χιλιόμετρα έξω από την πόλη του Αγρινίου, συναντούμε τη Λίμνη Λυσιμαχία, μία πανέμορφη και άγνωστη στους περισσότερους λίμνη της περιοχής.

Οι περισσότεροι γνωρίζουν τη γειτονική Λίμνη Τριχωνίδα, που είναι και η μεγαλύτερη της χώρας μας, και εκτός από τους ντόπιους, λίγοι γνωρίζουν για τη Λυσιμαχία, που βρίσκεται μόλις 2 χιλιόμετρα μακριά της, και συνδέεται μ’ αυτή με ένα ελεγχόμενο κανάλι. Η Λυσιμαχία είναι λίμνη γλυκού νερού, που σχηματίζεται μεταξύ των βουνών Παναιτωλικού και Αράκυνθου, από τα οποία και τροφοδοτείται με τρεχούμενα νερά.

Χωρίζεται από την Τριχωνίδα με μία λωρίδα ξηράς, που είναι κατάφυτη και από την οποία διέρχεται η Παλιά Εθνική Οδός Αντιρρίου – Ιωαννίνων. Τα πλεονάζοντα νερά της λίμνης διοχετεύονται με την διώρυγα του Δίμηκου στον Αχελώο Ποταμό, δυτικά του Αγγελόκαστρου. Έχει σχήμα επίμηκες με χαμηλές όχθες. Το μέγιστο μήκος της είναι 6 χιλιόμετρα και το πλάτος της περίπου 3 χιλιόμετρα, η επιφάνειά της καλύπτει 13 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το μεγαλύτερο βάθος της είναι τα 9 μέτρα. Η παραλίμνια περιοχή είναι γεμάτη με πλούσιους καλαμιώνες, όπου και βρίσκουν καταφύγιο τον Χειμώνα φαλαρίδες, βουταλίδες και πρασινοκέφαλες πάπιες, ενώ φωλιάζουν πορφυροτσικνάδες, νανομουγκάνες και στα γύρω δέντρα ο νυχτοκόρακας. Στα καθαρά νερά της υπάρχουν ενδημικά ψάρια, ενώ συναντάται και η σπάνια πια στη χώρα μας βίδρα.

Περιμετρικά της Λυσιμαχίας υπήρχαν κάποτε πλούσια και σχεδόν απροσπέλαστα δάση. Με την πάροδο των χρόνων, όμως, και με την ανάπτυξη της γεωργίας στον εύφορο κάμπο του Αγρινίου, τα δέντρα έδωσαν τη θέση τους σε αγροτεμάχια και διάφορες καλλιέργειες, όπως τα καπνά, που είχαν την τιμητική τους στην περιοχή τον περασμένο αιώνα. Εκείνα τα χρόνια, και συγκεκριμένα από τη δεκαετία του 1920 μέχρι και το 1980, τα φάρμακα από τα ραντίσματα που γίνονταν στις καλλιεργήσιμες εκτάσεις της περιοχής, είχαν ως αποτέλεσμα να μολυνθεί ο υδροφόρος ορίζοντας, κάτι που άλλαξε όταν σταμάτησαν οι καπνοκαλλιέργειες (στις αρχές του 2000), οπότε τα νερά της λίμνης καθάρισαν και πάλι. Ενδεικτικό της καθαρότητας των υδάτων είναι πως στα νερά της συναντούμε βίδρες, που κατά κάποιον τρόπο αποτελούν δείκτη υγείας των υδάτινων οικοσυστημάτων.

Πριν από αρκετούς αιώνες η Λυσιμαχία ήταν ενωμένη με την Τριχωνίδα, και μαζί αποτελούσαν ένα σπάνιο οικοσύστημα και πλούσιο υγροβιότοπο. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα που έχει αλλάξει άρδην το τοπίο, τόσο η Τριχωνίδα, όσο και η Λυσιμαχία αποτελούν σπουδαία οικοσυστήματα, και στα νερά τους καταφεύγουν πολλά αποδημητικά πτηνά, ενώ βρίσκουμε και πλούσια ιχθυοπανίδα. Άλλωστε, ο Νομός Αιτωλοακαρνανίας είναι ο νομός με τις περισσότερες λίμνες της χώρας μας. Ενδεικτικά αναφέρουμε πως εκτός από τις δύο προαναφερθείσες λίμνες, εκεί συναντούμε τον Οζερό, την Αμβρακία, τη Βουλκαριά και τη μικρότερη μα εξίσου σημαντική Σάλτινη, που βρίσκεται στο Άκτιο, ενώ έχουν δημιουργηθεί και δύο μεγάλες τεχνητές λίμνες, αυτές των Κρεμαστών και του Καστρακίου. Πρόκειται για μία ευλογημένη περιοχή, με πλούσιο υδροφόρο ορίζοντα και γόνιμο έδαφος, αν και τα τελευταία χρόνια έχει πέσει αρκετά η γεωργική παραγωγή στον νομό και πολύς κόσμος έχει μείνει χωρίς απασχόληση.

Η Λυσιμαχία παραμένει σε γενικές γραμμές μία ανεκμετάλλευτη τουριστικά περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας, που θα μπορούσε μελλοντικά να αξιοποιηθεί κατάλληλα, και να φέρει τουρισμό και επενδύσεις. Πάντα φυσικά με σεβασμό στο περιβάλλον και την άγρια ζωή του υγροβιότοπου, με πιο εναλλακτικές μορφές ήπιου τουρισμού, που μπορούν να αναδείξουν την ομορφιά της λίμνης, χωρίς να την αλλοιώσουν στο παραμικρό. Η πρώτη ύλη υπάρχει, μένει να δούμε πως θα την αξιοποιήσει η τοπική κοινωνία. Ίσως αυτό αποτελέσει ευκαιρία και μία νέα επαγγελματική διέξοδο για τους νέους του Αγρινίου και των γύρω περιοχών, έτσι ώστε να μη φύγουν από τον τόπο τους.

Του Νικόλα Μπάρδη-skai.gr